บทที่ 135 อดีตของพิชญ

น้ำเสียงนั้นทุ้มละมุนหู ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายราวกับสายลมเย็นยามเช้า แตกต่างจากน้ำเสียงโผงผางและขี้เล่นของชาลีอย่างสิ้นเชิง

พริมดาวชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย ก่อนที่พวงแก้มจะเห่อร้อนขึ้นมาทันควัน "คุณธาวิน! ขอโทษด้วยค่ะ ดิฉันนึกว่าเป็นสายจากชาลีเสียอีก..."

เธอจำเจ้าของเสียงนี้ได้แทบจะในทั...